Monika Słokowa

Z Wikipedije
Źi na bok: Nawigacija, Pytaś

Monika Słokowa, nim. Monika Sloka (roź. Bukec, pózdźej Pawlowa a Słokowa[1], 28. januara 1936 w górnoserbskich Pěskecach) jo serbska awtorka, pśełožowarka a zestajarka knigłow. Wóna jo źěłała ako redaktorka Nowego Casnika a Pratyje.

Publikacije[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]

  • 1973: Surowa štrofa. Humor Dolnych Serbow, zestajałej Wylem Bjero a Monika Pawlowa (=Słokowa), Budyšyn
  • 1984: Surowa štrofa. Humor Dolnych Serbow, zestajałej Wylem Bjero a Monika Pawlowa (=Słokowa), Budyšyn (druge wudaśe)
  • 1985: Rože za starku, [w:] Dejm hyšći bomki sajźaś. Antologija dolnoserbskeje literatury, Budyšyn
  • 1989: Mariny prědny dowol, [w:] Na mjazy. Antologija dolnoserbskeje literatury, Budyšyn
  • 1999: Kumpanki kulowaty narodny źeń, wulicowańko, w: Źiw se njewospjetujo. Antologija dolnoserbskeje prozy, Budyšyn
  • 2008: Tśi lustne spomnjeńki na ceptarja Riza, Jadno wócko buźo glědaś a to druge spaś, Žeńska na wuběgach [w:] Ze žywjenja na lanźe: pratyjarje wulicuju, Budyšyn.

Pśełožki do dolnoserbšćiny[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]

  • 1981: Handrij Zejler, Kuntworki graju: basni a spěwy za źěśi, pśełožyła z gornoserbšćiny m.dr. Monika Słokowa

Nóžki[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]

  1. wud. Elka Tschernokoshewa a Fabian Jacobs Über Dualismen hinaus: Regionen - Menschen - Institutionen in hybridologischer Perspektive, b. 151.

Literatura[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]

  • Awtorki a awtory, [w:] Źiw se njewospjetujo. Antologija dolnoserbskeje prozy, wudała Ingrid Hustetowa, Budyšyn, b. 152.