Hilda Kutšankowa

Z Wikipedije
Zur Navigation springen Zur Suche springen

Hilda Kutšankowa, teke: Hilda Kutśankowa[1], nim. Hildegard Kutschank, gserb. Hilda Kućankowa (roź. 1. februara 1936 w Geppersdorfje[2]) jo serbska awtorka, pśełožowarka a zestajarka źiśecych knigłow, kótaraž pišo w dolnoserbskej a górnoserbskej rěcoma. Wóna jo była z šefredaktorom Płomjenja, serbskego casopisa za źiśi w lětach 1960-1991[3].

Publikacije[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]

  • 1992: Łamaj sej hłójčku!
  • 1995: Dźensa swjeću narodniny (w górnoserbšćinje)
  • 2002: Lutki, pupki, gněśeńka: źiśece basni a gronka awtorow našych dnjow, wubrała a zestajała Hilda Kutšankowa
  • 2007: Pójźćo, comy z wami graś, Budyšyn (knigły za źiśi)

Pśełožki do dolnoserbšćiny[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]

  • 1982: Milena Lukešová, Běła zyma
  • 1983: Milena Lukešová, Bośon
  • 1990: Benedikt Dyrlich, Tśi kšasne pjeršćenje
  • 1990: Křesćan Krawc, Skobodny Jan
  • 1991: Jurij Krawža, Mjadwjeźowy syn
  • 1992: Michał Nawka, Naša hajtka z myšku ženjo

Nóžki[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]

  1. Andreas Kirschke, Jo měła nejrědnjejše źěło na swěśe, Nowy Casnik
  2. Informacija na boce domowina-verlag.de
  3. Naše awtorki a awtory, [w:] Serbska Pratyja 2016, b. 166

Wótkaze[wobźěłaś | žrědłowy tekst wobźěłaś]